vliegske

~ ❤️ ~ Mijn testament. (Di©k Sinnige)

10. mei 2019 15:48 by patrickg in   //  Tags:   //   Reacties (0)

Ik zit lekker in het zonnetje. Het is nog vroeg, maar ook weer niet zo heel vroeg. 08:54 zegt mijn digitale wekker. 

Voor mijn neus liggen drie onberispelijke velletjes papier. 

Vandaag wil ik eens opschrijven waar alles nou werkelijk om draait. 

Een soort van voortijdig testament, voordat het te laat is. 


Gisteren heeft Ajax verloren in de halve finale van de Champions League, door een goal van Tottenham Hotspur in de allerlaatste halve minuut. 

Ik was er goed ziek van, maar er bleef ook iets onaangetast. Iets in mij blijft volkomen rustig te midden van alle tumult. 

Misschien is dat iets om op te schrijven. Maar ja, hoe kun je dat rustige iets, dat eigenlijk helemaal niet iets is, nou omschrijven?

De velletjes blijven voorlopig nog even leeg.


Ik ben mijn vorige relatie ook verloren, door een breuk, in de laatste halve minuut. Maar dat ligt gelukkig al weer heel lang achter me. 

Alles wat in de tijd verschijnt, verdwijnt ook weer met de tijd. 

Ik pak mijn pen, daar wil ik iets over opschrijven. 

Over de tijd die de tijd opeet, en wat er dan overblijft. Iets buiten de tijd, onaantastbaar, een soort stille achtergrond, een lege spiegel, de open ruimte van bewustzijn.

Maar geen woord kan dit beter beschrijven dan het blakende wit van het blanco papier. 


Misschien dan maar iets schrijven over het volle leven proeven. Verlies incasseren, aanvaarden dat de fijne verwachtingen niet uitkomen, en genoegen nemen met wat dit moment te bieden heeft. 

Een kopje koffie, het diepe groen van de reflectie van de bomen in het water, een onopvallende vrouw die voorbij fietst, de milde tinteling in mijn vingers. 

Hoe iedere invulling weer verdwijnt in het oningevulde, en mijn tastbare testament van vandaag: 

drie onbeschreven velletjes wit papier in het stille licht van de zon. 


Nu zeggen de digitale cijfers: 09:54. Ik heb er precies een uur over gedaan om tot niets te komen. 

Dat noem ik nog eens goed bestede tijd. Niet iets om spijt over te hebben. 

Niet iets dat sporen nalaat. 

Niet iets om nog eens intens verdrietig over te zijn, misschien wel iets om stil over te juichen.

Ik verheug me op een onbeschreven dagje, in een vanzelfsprekende stilte.

Een dag van wit papier, van niet iets hoeven vast te leggen in het grote onbekende. 

Maar boven alles wens ik je vrede en licht. 


Di©k Sinnige ~ ❤️ ~